ΤοΜπαρτων Γενεθλίων

Χτυπιέται δυνατά, ώσπου να δέσει πυκνός αφρός από πάνω. Πικρός καβουρδισμένος καφές πάνω σε παγωμένη βότκα — γλυκό όσο χρειάζεται, καθόλου παραπάνω.

Ίσες δόσεις τζιν, βερμούτ και Campari, αναδεμένα με πάγο. Στίβω μια φλούδα πορτοκάλι από πάνω για το άρωμα. Πικρό και στυφό στην πρώτη γουλιά· στην τρίτη δεν το αφήνεις.

Τρία μέρη prosecco, δύο Aperol, ένα σόδα — πάνω σε άφθονο πάγο, με μια φέτα πορτοκάλι. Πικρόγλυκο, δροσερό και ελαφρύ· από αυτό ξεκινάς.

Μπέρμπον με φρεσκοστυμμένο γκρέιπφρουτ και μέλι. Από κάτω ζεστό και στρογγυλό, από πάνω ξινό και ελαφρώς πικρό. Το πιο υποτιμημένο ποτό της λίστας.

Φτιάχτηκε για να κρύβει το κακό τζιν της εποχής· με καλό τζιν γίνεται εντελώς άλλο ποτό. Μέλι για να στρογγυλέψει, λεμόνι για να μη γλυκάνει — χτυπημένα μέχρι να παγώσει το ποτήρι.

Μόνο φρεσκοστυμμένο λάιμ — ποτέ έτοιμος χυμός. Αλατίζω το μισό χείλος, ώστε να διαλέγεις γουλιά τη γουλιά. Ξινό, καθαρό, στεγνό.

Ούτε παγωμένο στο μπλέντερ ούτε ροζ. Λευκό ρούμι, λάιμ, ζάχαρη — τίποτα άλλο. Αν η ισορροπία είναι σωστή, το καταλαβαίνεις από την πρώτη γουλιά.

Δύο υλικά και πάγος — τίποτα να χτυπηθεί. Το καπνιστό ουίσκι συναντά το αμυγδαλάτο amaretto και μαλακώνει. Ποτό για το τέλος της βραδιάς.

Βότκα παγωμένη μέχρι να θολώσει το ποτήρι, με ελάχιστο ξηρό βερμούτ και φλούδα λεμονιού. Θες ελιές αντί για λεμόνι; Γίνεται. Δεν έχω, αλλά γίνεται.